دايره هايِ متواري چاره ي من
خسته ام از صليبي كه بر پيراهنم دوخته ايد
گوش هايم را بريده اند
و ناقوس هاي اين دير ...
هنوز صدايِ سايشِ سوهان بر ناخن هايش مي آيد
شامِ شما را رويِ ديس چيده ام
با قيدِ احتياط
زيرِ پلك هايِ من رد مي شويد
آيا اين آسمان كه ديروز غروب كرد باكره بود؟
برايِ كشتنِ من يك اشاره كافي ست
قتلِ عامِ گلِ يخ
جرم نيست.
از لگامِ اسبي كه بر گشت
زن ها جاخوش كرده اند درست وسطِ قلبِ من
بي خيال رخت مي شورند
خوابي محض بود
رو به غروب
لبه ي تيزش را بريده ام
سفره ي دلم را با كارد گشودند
تو بالِ كبوترِ كوهي را قيچي كن!
نوشتم
عاشقانه اي برايِ هيچكس.
از مجموعه ي " براي ادامه ي اين ماجراي پليسي قهوه اي دم كرده ام "