تنها دو انحنايِ مماس به جا مانده است

برايِ خداحافظي دير شده است

تنها دو انحنايِ مماس به جا مانده است

كاردهايِ تيزِ من رويِ بشقابِ تو جامانده است

و گونه ي راستت كه عاشقش بودم .

 

گيلاس هاي چسبيده به هم

دو دايره ي مماس

تا شكم ام كه آويزان بر آبهايِ تو مي رفت؛

دريايي كبود بود

كه با مومِ تو عشق بازي كنم .

 

بي تو جهان شكمِ بادكرده اي ست كه از انحناهاي من حامله است.

 

و گونه ي راستت كه عاشقش بودم

شكاف هايِ مردمكي آويزان بود،

رو به عشقي كه ريز شده بود تا شكاف هاي خانه ات؛

بعد از اين شماره هايِ تقويمِ تو هم خوابِ مرا مي بيند

روزها را از مردمكِ من خواهي شمرد

و دندان هاي ناشي ات

زيگزاگي ست تا گوش هايِ من .

 

سال ها بر استوايِ زمين راه رفته بودم كه بگويم باختي !

 

آمده ام بر حاشيه ي مدوري شنا كنم ،

نگاه كنم  كه تنها دو انحنايِ مماس به جا مانده است :

 

        ( بيرون از دايره تنها شكافِ پرگار به جا مانده بود

         و چند خطِ ظريف ؛

         اگر اين زاويه صد و هشتاد درجه بچرخد

         باز روبرويِ هم قرار گرفته ايم ،

         ثابت كنيد كه ما عينِ دو دايره رويِ هم منطبق بوديم ؛

                لج بازيِ من كار را خراب كرد

                 خطِ مماس را شما رسم كنيد

                پيدا كنيد مساحتِ اين فضايِ لايتناهي را... )

 

                         ( اندازه ي اين ضلع ديگر معلوم نيست...

                          حاصلضربِ اين دو عدد برابر بود با او

                          حالا كه حافظه ي من بهم ريخته است

                           اجزايِ خطيِ يك شكلِ هندسيِ نامحدودم

                          اندازه ي اين ضلع ديگر معلوم نيست!)

 

 

 

 

 

 

برگرفته از مجموعه ي " براي ادامه ي اين ماجرايِ پليسي قهوه اي دم كرده ام..."